Nuray Akbaş

Nuray Akbaş Yazıları

Herkes kendi yönünü ve karakterini yine kendi belirler.

Bir gün hiç ummadığın zamanda, bırakıp giden ümitler elleri dolu dolu geri gelir.

Gün gelir, farklılaştığının farkına bile varmadığını anlar insan.Kesinlikle kabul edemem dedikleri için savaşırken bulur kendini. Bu yarının bugünden şekillenemeyeceğinin örneğidir.

Seni yollarca, şehirlerce uzağından sevdim.

Seni yollarca, şehirlerce uzağından sevdim.

Balta girmemiş ormanlardan birine, bir adam gelmiş.Onu gören ilk ağaç hüngür hüngür ağlamaya başlayınca, uzaklardan başka ağaç; `` Neden ağlıyorsun ? `` diye sormuş.

Bir yerlerde tıkanıp kaldığında hayat, soluk almak güçleştiğinde, yüreğin susup, mantığın sürüklemeye başladığında ayaklarını, dağlara dönmeli yüzünü insan.

Bazen hiç ummadığımız yerde, ummadığımız kişilerden belki hayat tecrübesi kazanır ve belki de ilham alırız apansız. İşte böyle bir günü yaşadım ve döktüm satırlarıma.

Tahterevalli düzenli hayat. Dengesini birilerini yukarı, birilerini aşağı çekerek kuramaz bir türlü. Dünyanın sonu geldi galiba. Dini bile sömürü haline getirdiler ya, pes artık! Dış ülkelerde ‘nerelisin’ sorusu ile karşılaşmak güçtür.